Τετάρτη, 11/04/2018

Πόσες σάπιες ντομάτες αξίζει μια αξιοπρέπεια;

Γράφει ο Λάζαρος Μπάρκας

 

21 Οκτωβρίου 2017 η Έλενα Κουντουρά αναφέρει “Είναι επιτυχία ότι ο κόσμος δεν τρώει από τα σκουπίδια. Οι άνθρωποι, σήμερα έχουν τουλάχιστον ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι τους και βλέπουν φως στο τούνελ”.
Μάρτιος 2012 και τα κανάλια μας έχουν βομβαρδίσει με ειδήσεις όπως <<Έλληνες τρέφονται από τα σκουπίδια>>.

Μάρτιος 2018 και κανένας δεν μιλάει για ανθρώπους που τρώνε από τα σκουπίδια. Τι έγινε, δεν υπάρχουν άνθρωποι πλέον που να τρέφονται με τα αποφάγια των άλλων; Ίσως αν έρθει ένας από διαφορετική χώρα και δει ειδήσεις σε οποιαδήποτε τηλεοπτικό ή άλλο μέσο πληροφόρησης θα διαπιστώσει ότι η χώρα βρίσκεται σε μια πορεία ανάπτυξης, με προβλήματα μεν, αλλά έχει εισέλθει σε μια κανονικότητα μιας ευρωπαΪκής χώρας. Αν κυκλοφορήσει όμως στους δρόμους, μιλήσει με μαγαζάτορες θα καταλάβει γρήγορα ότι τα προβλήματα δεν έφυγαν ποτέ, απλώς δεν αναφέρονται πλέον. Σας ρωτώ λοιπόν εσάς, δεν ξέρετε κανέναν που να τρέφεται από την εκκλησία, δεν ξέρετε κανέναν που να μην έχει την δυνατότητα να θρέψει το παιδί του, μήπως κάποιον που σκέφτεται να αυτοκτονήσει γιατί δεν μπορεί να ανταπεξέλθει στα χρέη του. Σας ρωτώ αν δεν βλέπετε πλέον ανθρώπους να τρώνε από τα σκουπίδια, ανθρώπους να ζητούν μια ζωή με αξιοπρέπεια, ανθρώπους που καθημερινά ΄΄φτύνουν΄΄ αίμα για να μπορέσουν να έχουν ένα κομμάτι ψωμί.

Εγώ λοιπόν θα μιλήσω για αυτούς που βλέπω σχεδόν καθημερινά, ανθρώπους μεγάλους σε ηλικία που επιβιώνουν από αποφάγια.
Παρασκευή 22 Δεκεμβρίου του 2017, μετά από μια δυνατή βροχή επιτέλους ξεπρόβαλε ο ήλιος. Σταματάω σε ένα μανάβικο γύρω στις 4 το μεσημέρι όταν ένας κύριος μεγάλης ηλικίας σταματάει με μια καφέ κούτα δίπλα από τον κάδο που μόλις είχε πετάξει το εμπόρευμα που είχε χαλάσει ο μανάβης. Αμέσως σηκώνει το σκυμμένο του κεφάλι και παρά το μικρό του ύψος ψάχνει όσο πιο βαθιά μπορεί. Τελικά θα φύγει με κάποιες ντομάτες και μυρωδικά. Πιθανότατα να ήταν μια καλή μέρα για τον ίδιο!

Τρίτη 9 Ιανουαρίου του 2018 και βρίσκομαι στα Ιωάννινα. Καθώς πήγαινα στο ΚΤΕΛ, παρατηρώ από μακριά μια κυρία πάλι μεγάλης ηλικίας να κοιτάει δεξιά και αριστερά μήπως την βλέπει κάποιος, λες και θα κάνει την ληστεία του αιώνα. Αφού έχει σιγουρευτεί ότι κανένας γνωστός δεν την βλέπει, ψάχνει τον κάδο.

Δευτέρα 12 Μαρτίου 2018 και γυρίζοντας από την σχολή βλέπω έναν γεροδεμένο γύρω στα 70 να ψάχνει με μανία τον κάδο, όμως είχε κάτι διαφορετικό αυτή η περίπτωση, καθώς η ΄΄λεία΄΄ του ήταν ένα ζευγάρι σκισμένα παπούτσια.

Και οι τρείς περιπτώσεις των ανθρώπων είχαν τρία κοινά. Πρώτον και πιο σημαντικό, το γεγονός ότι χρειάζονταν για να επιβιώσουν να ψάξουν στον κάδο. Δεύτερον είχαν ένα διπλό φόβο στο βλέμμα τους, είτε γιατί δεν ήθελαν να τους δει κάποιος γνωστός, είτε γιατί όλη αυτή η προσπάθεια θα πήγαινε χαμένη και δεν θα έβρισκαν τίποτε. Τρίτον αυτή η κοινωνία δεν έδωσε σε κανέναν από τρείς την ευκαιρία για να ζήσουν τα τελευταία τους χρόνια με αξιοπρέπεια.

Θέλω να κλείσω αυτό το άρθρο με μια παρότρυνση, μια ευχή και μια φράση. Αρχικά, αν ξέρετε, δείτε ή ακούσετε για κάποιον ότι έχει πρόβλημα επιβίωσης, βοηθήστε! Μακάρι λοιπόν αυτές οι γενιές που επιβιώνουν σε αυτόν τον πλανήτη, γιατί μερικοί μόνο ζουν, να είναι οι τελευταίες που θα δουν αυτήν την ΄΄θλίψη΄΄. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι << η φτώχεια είναι ο γονιός της επανάστασης και του εγκλήματος >>, αλλά τι να ξέρει και αυτός!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

1 σχόλιο για “Πόσες σάπιες ντομάτες αξίζει μια αξιοπρέπεια;”

  1. Ο/Η Μαρία λέει:

    Ένα πολύ καλό άρθρο για την αληθινή πραγματικότητα του σήμερα. Μπράβο σας!!

Σχολιάστε εδώ

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Διαβάστε επίσης

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ