Τετάρτη, 19/06/2019

Γέφυρα Ακτίου-Πρέβεζας: Το όνειρο του Κονοφάγου που δεν πραγματοποιήθηκε όπως εκείνος ήθελε …

Ένα πολύ ενδιαφέρον αρχείο δημοσιοποίησαν στην σελίδα του facebook τα Γενικά Αρχεία του Κράτους -Ν. Πρέβεζας. Η εικόνα αυτή είναι Σχέδια για τη ζεύξη Πρέβεζας – Ακτίου το 1976 , από δημοσίευμα της τοπικής εφημερίδας «Πρεβεζάνικα Νέα» (έτος Α΄, αρ. φυλ. 21, 16-8-1976) και δείχνει την αρχική βλέψη για αυτό το μεγάλο έργο που θα ήταν στολίδι για την πόλη μας. Όπως βλέπεται στις εικόνες η αρχική μελέτη δείχνει την πρόθεση η γέφυρα να γίνει  εναέρια καλωδιωτή – κρεμαστή συνολικού μήκους 1.440 μέτρων .Η ζεύξη πραγματοποιήθηκε τα σχέδια όπως στην πορεία άλλαξαν…   Το έτος 1991, ανακοινώθηκαν οι πρώτες μελέτες του ΥΠΕΧΩΔΕ, οι οποίες περιέγραφαν τη ζεύξη ως υποθαλάσσια σήραγγα μήκους 600 μέτρων, από τη θέση Κυανή Ακτή Πρέβεζας μέχρι το Άκτιο Αιτωλοακαρνανίας. Την εποχή εκείνη επικρατούσε πολεμικό κλίμα στα Βαλκάνια (διάσπαση Γιουγκοσλαβίας), αλλά και ο πόλεμος ΗΠΑ – Ιράκ (Desert Storm «Καταιγίδα της Ερήμου»), και το αεροδρόμιο του ΝΑΤΟ στο Άκτιο φιλοξενούσε τα κατασκοπευτικά αεροσκάφη AWACS, που έκαναν συνεχείς πτήσεις. Εγγράφη και κυκλοφορούσε ευρέως, ότι ήταν στρατιωτικοί οι λόγοι επιλογής της Υποθαλάσσιας Σήραγγας έναντι της καλωδιακής γέφυρας, πρός αποφυγήν βομβαρδισμού της, ενώ επιπλέον τέθηκαν και λόγοι προστασίας του θαλάσσιου οικοσυστήματος, όπως αναφέρθηκε αργότερα σε ομιλία εκπροσώπου της εταιρείας στήν Θεοφάνειο αίθουσα (να μην ενοχλούνται τα ψάρια από τα φώτα και τον θόρυβο της καλωδιωτής γέφυρας).
Τον Οκτώβριο του 1992, κατέπλευσε στο Άκτιο το πλωτό γεωτρύπανο Delfino Roso της ΓΕΩΜΗΧΑΝΙΚΗΣ ΑΕ, με σκοπό τη διενέργεια γεωτρήσεων του πυθμένα. Επικεφαλής των ερευνών ήταν ο γεωλόγος Τάσος Βελισσαρίου όπως ανακοινώθηκε στον τύπο. Το γεωτρύπανο απέπλευσε σε ένα μήνα. Tον Ιανουάριο του 1993, σε τηλεοπτικό Δελτίο Ειδήσεων (Antenna TV και Mega Channel), αναφέρθηκε ότι η γέφυρα επίκειται να κατασκευασθεί υποθαλασσίως με κόστος 7 δισ. δραχμές, ποσόν που αντιστοιχεί σε 20.542.000,92 ευρώ. Στις 6 Απριλίου 1994 ανακοινώθηκε ξανά στον τύπο η έναρξη κατασκευής εντός τού 1994 τής υποβρύχιας σήραγγας τού Ακτίου, με κόστος κατασκευής 7 δισ. δραχμές. Η Ελευθεροτυπία δημοσίευσε τότε και τό σχετικό σχέδιο.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 1994 υπογράφτηκε στην Αθήνα η σύμβαση ανάθεσης έργου γιά την κατασκευή της σήραγγας Πρέβεζας – Ακτίου. Οι ανάδοχες εταιρείες στις οποίες ανατέθηκε το έργο συνέστησαν κοινοπραξία με την επωνυμία «Κοινοπραξία Christiani Nielsen – ΤΕΓΚ ΑΕ» με μετόχους την πολυεθνική Christiani & Nielsen Ltd (Δανία, κλπ) και η TEΓΚ ΑΕ (Τεχνική Εταιρεία Γενικών Κατασκευών Α.Ε). Διευθυντής της κοινοπραξίας ορίστηκε ο Γεώργιος Ησαίας, ενώ κατά την παράδοση του έργου το έτος 2002 ήταν ο Ιωσήφ Παπαδάκης. Τότε ανακοινώθηκε νέο κοστολόγιο, δηλαδή ότι το κόστος της σήραγγας θα είναι 12 δισ. δραχμές (35.216.434,32 ευρώ). Ως χρόνος ολοκλήρωσης τού έργου ορίστηκαν τα 3,5 χρόνια, δηλαδή δηλώθηκε ως έτος παράδοσης το έτος 1998. Το Νοέμβριο του 1994 τοποθετήθηκε ταμπέλα των αναδόχων εταιρειών στη θέση Παλιοσάραγα Πρέβεζας, πού ανήγγειλε το έργο με τις ανωτέρω πληροφορίες. Τελικά, το έτος 1994 έληξε χωρίς να έχει γίνει τίποτα.
Στίς 16 Ιουλίου 1995 και ενώ τα πρώτα έργα άρχισαν στο Άκτιο (κατασκευή νηοδόχου), έγιναν και επίσημα τά εγκαίνια της έναρξης κατασκευής της υποθαλάσσιας σήραγγας. Παραβρέθηκε ο τότε υπουργός Κώστας Λαλιώτης και άλλοι επίσημοι. Ως το τέλος της χρονιάς, τα έργα κατασκευής της σήραγγας προχωρούσαν κανονικά. Είχε κατασκευαστεί η νηοδόχος, δηλαδή μιά τεράστια στέρνα στο Άκτιο για να υποδεχθεί την κατασκευή στοιχείων της σήραγγας.
Από το 1995 μέχρι το 1999, κατασκευάζονταν στη νηοδόχο του Ακτίου τα οκτώ τεράστια στοιχεία (elements) της σήραγγας από ειδικό οπλισμένο σκυρόδεμα, ειδικής σύνθεσης και ελεγχόμενης πήξης μέσω computer.
Παράλληλα με την κατασκευή των στοιχείων, στον πυθμένα του διαύλου Ακτίου Πρέβεζας έγιναν γεωτρήσεις οπών, οι οποίες γεμίστηκαν με κροκάλες χαλικιών (χαλικοπάσσαλοι). Αυτό είναι μέρος αντισεισμικής τεχνολογίας. Επίσης έγινε διαμόρφωση αύλακας του πυθμένος ώστε να υποδεχθεί ομαλά τα στοιχεία από οπλισμένο σκυρόδεμα. Στις 15 Ιουλίου 1998 ο επίγειος γερανός (σήμερα βρίσκεται εγκατελλειμμένος 100 μέτρα από το Ακρί στό Ακτιο) έσκαψε το ανάχωμα που προστάτευε τη νηοδόχο από τα νερά της θάλασσας και τα νερά μπήκαν σε αυτή. 
Το καλοκαίρι του 1998, σταδιακά τέσσερα ρυμουλκά μετέφεραν τα στοιχεία στο θαλάσσιο χώρο πάνω από την γραμμή χάραξης της σήραγγας, όπου και ποντίστηκαν με σταδιακή είσοδο νερού μέσα τους (βαλβίδες εισόδου-εξόδου). Στο έργο αυτό συνέβαλαν δεκάδες ειδικευμένοι δύτες, που φρόντισαν τα στοιχεία να καθήσουν στη σωστή θέση του βυθού (27 μέτρα μέγιστο βάθος), να ταιριάξουν το ένα δίπλα στο άλλο, και να εφαρμόσουν με στεγανή μέθοδο οπών, συρματόσχοινων και πλαστικών μόνωσης. Τα συρματόσχοινα καθοδηγούνταν από δύτες μέσα στίς οπές και στή συνέχεια με μοχλούς και κινητήρες σφίγγονταν, και το ένα στοιχείο σφήνωνε στό άλλο. Στις 20 Μαίου 1999, η κατασκευή της σήραγγας βρίσκονταν στην πόντιση του έκτου στοιχείου. Μετά την πόντιση στην έτοιμη αύλακα και μετά την συναρμολόγηση των έξι στοιχείων της σήραγγας, όλο το έργο σκεπάστηκε με σωρούς από χαλίκια ώστε να ομαλοποιηθεί και να προστατευθεί η οροφή των στοιχείων και να αποτελέσει τμήμα της συνέχειας του βυθού.
Στα τέλη του 1999, η σήραγγα Ακτίου Πρέβεζας ήταν πρακτικά έτοιμη, αλλά με ασφαλιστικά μέτρα προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, από κατοίκους του Παντοκράτωρα, μπλοκαρίστηκαν οι εργασίες της εξόδου προς Πρέβεζα. Στις 28 Ιουνίου 2000, η εφημερίδα της Πρέβεζας «Νικόπολη» έγραψε ότι το Συμβούλιο Επικρατείας απέριψε την προσφυγή κατοίκων του Παντοκράτωρα σχετικά με τις απαλλοτριώσεις ακινήτων της περιοχής πρόσβασης της υποθαλάσσιας σήραγγας Πρέβεζας-Ακτίου.Η διαδικασία εκδίκασης ολοκλρώθηκε σχετικά σύντομα και τα έργα συνεχίστηκαν και μάλιστα αυτή τη φορά με νέο γενικό διευθυντή, τον Βρετανό Ρόμπερτ Γουάιτ, ο οποίος μόλις είχε αποπερατώσει ανάλογη σήραγγα στό Χονγκ Κονγκ.

Το Μάιο του 2000, είχαν ήδη γίνει οι συνδέσεις των στοιχείων με τα συρματόσχοινα και τις βίδες και οι στεγανοποιήσεις στοιχείων. Σε πολλά σημεία της σήραγγας γινόταν τελειοποιήσεις των συνδέσεων και έμπαιναν θαλασσινά νερά τα οποία αντλούνταν με ηλεκτρικές αντλίες. Το έργο ήταν πρακτικά έτοιμο, αλλά υπολείπονταν έργα λειτουργικής φύσης (μονώσεις, καλώδια, άσφαλτος, φωτισμός, εξαερισμός, κάμερες) και οι προσβάσεις εκατέρωθεν στο Ακτιο και στον Παντοκράτορα Πρέβεζας). Άσφαλτος τοποθετήθηκε το 2001. Στα τέλη του 2000 ανακοινώθηκε ότι το Ευρωπαϊκό σκέλος της πολυεθνικής εταιρείας Christiani Nielsen επτώχευσε, αλλά ευτυχώς αυτό δεν είχε επιπτώσεις στην πορεία παράδοσης του έργου.
Τελικά στις 28 Ιουνίου 2002 εγκαινιάστηκε πλέον επίσημα η λειτουργία της υποθαλάσσιας ζεύξης Ακτίου-Πρέβεζας, από τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη. Στην ομιλία του δήλωσε: «Εργα πνοής όπως η ζεύξη Ακτίου – Πρέβεζας, δείχνουν το δρόμο. Αποτελούν παραδείγματα για όλους μας. Δείχνουν πώς ένας άνθρωπος, μια κοινωνία, ένα κράτος μπορεί να προχωρήσει, μπορεί να θέσει και να πετύχει σημαντικούς στόχους: Με σοβαρότητα και σχέδιο, με εργασία και οργάνωση. Με πίστη στο στόχο. Έργα όπως αυτή η ζεύξη, δείχνουν ότι η Ελλάδα μπορεί, η Ελλάδα προχωρά, γίνεται μια σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα.».
πληροφορίες από το αρχείο του Χαράλαμπου Γκούβα στο wikipedia

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

Ετικέτες:

Σχολιάστε εδώ

Η διεύθυνση του email σας δεν θα δημοσιευθεί.

Διαβάστε επίσης

ΧΡΗΣΙΜΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ